پزشکی و سلامت

اوتیسم | آگاهی از علائم ، درمان ، علل

"اهمیت آگاهی و آشنایی از اختلال طیف اوتیسم: راهی به سوی پذیرش و پشتیبانی بهتر"

مجله مهرا :: شناخت و آگاهی از اوتیسم نه تنها به بهبود زندگی افراد مبتلا به این اختلال کمک می‌کند بلکه به ساخت جامعه‌ای بهتر و متنوع نیز کمک می‌کند. وقتی که ما به عمق در مفهوم اوتیسم فرو می‌رویم و به انتزاعات و مشکلات افراد در این طیف توجه می‌کنیم، می‌توانیم روش‌های بهتری برای پشتیبانی از آنها پیدا کنیم. این آگاهی به ما یادآوری می‌کند که هر فرد منحصر به فردی است و نیازمندی‌ها و استعدادهای خود را دارد. به عنوان جامعه، وظیفه ما است که با احترام به اختلافات و به اشتراک‌گذاری عشق و حمایت، یک محیط فراگیر و مهیا برای رشد و توسعه همه اعضای جامعه ایجاد کنیم. بنابراین، آگاهی از اوتیسم نه تنها یک اصل اخلاقی است، بلکه اساسی برای ساختن جامعه‌ای با انسانیت بالا و اعتقاد به ارزش هر انسان است.

اختلال طیف اوتیسم چیست؟

ASD یک گروه از اختلالات رشدی عصبی است که در دوران کودکی ظاهر می‌شوند. عوامل ژنتیکی و محیطی خاص ممکن است به توسعه آن منجر شود.اختلال طیف اوتیسم (ASD) یا اوتیسم، یک عبارت گسترده‌ای است که برای توصیف گروهی از شرایط رشدی عصبی استفاده می‌شود.

این شرایط بر اساس ویژگی‌هایی در زمینه ارتباط و تعامل اجتماعی متفاوت شناخته می‌شوند. افراد مبتلا به ASD اغلب علایق یا الگوهای محدود و تکراری رفتاری نشان می‌دهند.

ASD در افرادی در سراسر جهان یافت می‌شود، بدون توجه به نژاد و قومیت، فرهنگ یا پس‌زمینه اقتصادی آنها.

به گزارش مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC)، تشخیص ASD به طور معمول بیشتر در پسران بیشتر از دختران دیده می‌شود. یک مطالعه در مورد کودکان 8 ساله در 11 منطقه مختلف در سراسر ایالات متحده نسبت 4.3 به 1 پسر به دختر را در سال 2016 نشان داد. حدود 1 نفر از شرکت‌کنندگان مطالعه از ASD رنج می‌برد.

نشانه‌هایی وجود دارد که نمونه‌های اوتیسم در حال افزایش هستند. برخی این افزایش را به عوامل محیطی نسبت می‌دهند. با این حال، متخصصان بر این موضوع مشاوره می‌کنند که آیا واقعاً تعداد موارد اوتیسم در حال افزایش است یا تنها تشخیص‌های متداول‌تری انجام می‌شود.

علائم اوتیسم چیست؟

علائم ASD به طور معمول در دوران اولیه کودکی ، بین سنین 12 تا 48 ماه به وضوح ظاهر می‌شوند. با این حال، علائم ممکن است به طور زودتر یا دیرتر ظاهر شوند.

علائم اولیه ممکن است شامل تاخیر چشمگیر در گفتار یا توسعه اجتماعی باشد.

DSM-5 علائم ASD را به دو دسته تقسیم می‌کند

مشکلات در ارتباط و تعامل اجتماعی

الگوهای محدود و تکراری رفتارها یا فعالیت‌ها

برای تشخیص اوتیسم، فرد باید علائمی را در هر دوی این دسته‌ها داشته باشد.

مشکلات در ارتباط و تعامل اجتماعی

ASD می‌تواند شامل مشکلات متنوعی در زمینه ارتباط باشد که بسیاری از آنها پیش از سن 5 سالگی ظاهر می‌شوند.

علائم اوتیسم با توجه به گروه سنی

در زیر زمان‌بندی عمومی ارائه شده است که این موارد ممکن است چگونه ظاهر شوند:

از لحظه تولد: مشکل در حفظ تماس چشمی

تا 9 ماهگی: عدم پاسخ به نام خود

تا 9 ماهگی: عدم نمایش عبوری از عواطف خود (مانند حیرت یا خشم)

تا 12 ماهگی: عدم شرکت در بازی‌های تعاملی پایه مانند دالی موشه و…

تا 12 ماهگی: عدم استفاده از ژست‌های دستی (یا تنها استفاده از ژست‌های معدودی مانند موج دست)

تا 15 ماهگی: عدم به اشتراک‌گذاری علاقه‌های خود با دیگران (با نشان دادن یک اسباب بازی مورد علاقه به کسی)

تا 18 ماهگی: عدم اشاره یا نگاه کردن به جایی که دیگران اشاره می‌کنند

تا 24 ماهگی: عدم توجه به زمانی که دیگران ناراحت یا زخمی به نظر می‌آیند

تا 30 ماهگی: عدم شرکت در بازی‌های “بازی تخیلی” مانند مراقبت از یک عروسک نوزاد یا بازی با فیگورها

تا 60 ماهگی: عدم شرکت در بازی‌های تناوبی مانند اردک-اردک-قاصر

به علاوه، کودکان اوتیستی ممکن است مشکل در بیان احساسات خود یا درک احساسات دیگران را از سن 36 ماهگی تجربه کنند.

با توجه به سن، کودکان اختلال طیف اوتیسم ممکن است مشکلاتی در صحبت کردن یا مهارت‌های محدود در زمینه گفتار داشته باشند. برخی از کودکان اوتیستی ممکن است درجه توسعه زبانی خود را با یک نرخ ناهمگن توسعه دهند. به عنوان مثال، اگر موضوع خاصی وجود داشته باشد که برای آنها بسیار جالب است، ممکن است دایره واژگان قوی‌ای برای صحبت کردن در مورد آن موضوع داشته باشند. اما ممکن است در ارتباط با موارد دیگر مشکل داشته باشند.

هنگامی که کودکان اوتیستی شروع به صحبت کردن می‌کنند، ممکن است به طور عجیبی حرف بزنند که می‌تواند از یک صدای بلند و “آوازخوان” تا صدای رباتیک یا مسطح متغیر باشد.

آنها همچنین ممکن است علائم هایپرلکسیا را نشان دهند که شامل خواندن خارج از توقعات سنی شان است. برخی از کودکان در طیف اوتیسم ممکن است قبل از همسالان عادی خود، گاهی در سن 2 سالگی، بخوانند. اما معمولاً نمی‌توانند مفهوم متن خوانده شده را درک کنند.

هرچند هایپرلکسیا همیشه همراه اوتیسم نیست، اما تحقیقات نشان می‌دهد که تقریباً 84 درصد از کودکان با هایپرلکسیا در طیف اوتیسم هستند.

در تعامل و ارتباط ، کودکان اوتیستی ممکن است مشکل در به اشتراک‌گذاری احساسات و علاقه‌های خود با دیگران یا در حفظ گفت‌و‌گوی برگشتی داشته باشند. ارتباط غیرکلامی مانند حفظ تماس چشمی یا زبان بدنی نیز ممکن است سختی داشته باشد.

این چالش‌ها در زمینه ارتباط ممکن است تا دوران بزرگسالی ادامه داشته باشد.

اختلال طیف اوتیسم

الگوهای محدود و تکراری رفتارها یا فعالیت‌ها

علاوه بر مسائل ارتباطی و اجتماعی مطرح شده در بالا، اوتیسم نیز شامل علائم مرتبط با حرکات بدنی و رفتارها می‌شود.

این موارد می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

حرکات تکراری مانند تکان دادن، بازو زدن، چرخش یا دویدن به طرفین

مرتب کردن اشیاء مانند اسباب بازی‌ها به ترتیب دقیق و عصبانی شدن زمانی که این ترتیب اختلال می‌کند

علاقه به روال‌های دقیق مانند روال‌های مربوط به خواب یا رسیدن به مدرسه

تکرار کلمات یا عباراتی که از دیگران می‌شنوند

عصبانیت زدن به دلیل تغییرات کوچک

تمرکز شدید بر روی بخش‌هایی از اشیاء مانند چرخ یک کامیون اسباب بازی یا موهای یک عروسک

واکنش‌های غیرمعمول به ورودی‌های حسی مانند صداها، بوها و طعم‌ها

علاقه عجیب به موضوعات خاص

توانایی‌های استثنایی مانند استعداد موسیقی یا قابلیت‌های حافظه

ویژگی‌های دیگر

بعضی از افراد اوتیسم ممکن است علائم اضافی داشته باشند، از جمله:

تأخیر در مهارت های حرکتی ، زبان یا مهارت‌های شناختی

تشنج

علائم گوارشی مانند یبوست یا اسهال

نگرانی یا استرس بیش از حد

سطوح نگرانی عجیب (بیشتر یا کمتر از انتظار)

رفتارهای فزون‌فعال، بی‌توجه یا خودسرانه

واکنش‌های عاطفی غیرمعمول

عادات یا ترجیحات غذایی عجیب

الگوهای خواب غیرمعمول

stimming

stimming چیست؟

stimming یک اصطلاح است که برای توصیف رفتارهای خودتحریک‌کننده استفاده می‌شود، که اغلب شامل حرکات یا سخن گفتن تکراری است. به عنوان مثال، کسی ممکن است دست‌های خود را تکان دهد، یک شی را بکوبد یا یک عبارت را تکرار کند. این اغلب با افراد اوتیسم مرتبط است، اما تقریباً همه افراد به یک شکلیstimming انجام می‌دهند، آنها دست‌های خود را به هم بزنند یا ناخن بخورند. stimming گاهی ممکن است  به آنها آسیب جسمانی برساند. اما ممکن است همچنین به عنوان یک مکانیزم کمکی مفید برای مقابله با اضطراب حسی یا همچنین برای مواجهه با وضعیت‌های ناخوشایند و… عمل کند.

انواع مختلف اوتیسم چیست؟

دستور العمل تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم (DSM-5) توسط انجمن روانپزشکان آمریکا (APA) منتشر شده است. پزشکان از آن برای تشخیص انواع مختلف اختلالات روانی استفاده می‌کنند.

ویرایش پنجم اخیرترین نسخه از DSM در سال 2013 منتشر شد. DSM-5 در حال حاضر پنج نوع مختلف تعیین‌کننده ASD، یا specifiers، را تایید می‌کند. آنها عبارت‌اند از:

همراه یا بدون ناتوانی ذهنی

همراه یا بدون ناتوانی در زبان

مرتبط با شرایط پزشکی یا عوامل ژنتیکی معلوم یا عوامل محیطی

مرتبط با یک اختلال عصبی، روانی رفتاری دیگر

با کاتاتونی

یک شخص می‌تواند تشخیص یک یا چند specifier را دریافت کند.

قبل از DSM-5، افراد اوتیسم ممکن است تشخیصی مانند:

اختلال اوتیسم

سندرم آسپرگر

اختلال توسعه یافته در کودکی-غیر مشخص (PDD-NOS)

اختلال توسعه یافته در کودکی

مهم است به این نکته توجه داشت که شخصی که یکی از این تشخیص‌های اولیه را دریافت کرده است، تشخیص خود را از دست نداده است و نیاز به ارزیابی مجدد ندارد.

به گفته DSM-5، تشخیص گسترده‌تر اوتیسم اختلالاتی مانند سندرم آسپرگر را شامل می‌شود.

اوتیسم چه علتی دارد؟

علت دقیق ASD نامعلوم است. تحقیقات فعلی نشان می‌دهد که علت تک‌عاملی وجود ندارد.بعضی از عوامل خطر برای ASD شامل موارد زیر هستند:

داشتن یک عضو خانواده نزدیک که اوتیسم داشته باشد

بعضی از جایگزینی‌های ژنتیکی

سندرم ایکس شکننده و دیگر اختلالات ژنتیکی

متولد شدن از والدین سالمند

وزن تولد پایین

تخریب‌های متابولیکی

تماس با فلزات سنگین و زاینده محیطی

سابقه مادرانه عفونت‌های ویروسی

تماس جنینی با داروهای والپروئیک اسیدی یا تالیدومید (Thalomid)

به گفته مؤسسه اختلالات عصبی و عضلانی ملی (NINDS)، هم ژنتیک و هم محیط ممکن است تعیین‌کننده بشود که آیا یک فرد اختلال طیف اوتیسم را تجربه کند یا خیر.

با این حال، منابع متعدد، قدیمی و جدید، به نتیجه رسیده‌اند که واکسن‌ها باعث اوتیسم نمی‌شوند.

یک مطالعه مورد اختلاف در سال 1998 ارتباطی بین اوتیسم و واکسن مخصوص کمپین‌های دیفتری، سرخک، و ناسازگاری (MMR) پیشنهاد کرد. با این حال، آن مطالعه توسط تحقیقات دیگر دوراند و در نهایت در سال 2010 باز‌نشر شد.

اوتیسم چیست

 

چه تست‌هایی برای تشخیص ASD استفاده می‌شود؟

تشخیص اتیسم شامل موارد زیر است:

چندین اسکرینینگ ، تست‌های ژنتیکی ، ارزیابی‌های بالینی ، گزارش های والدین ، اسکرینینگ‌های توسعه‌ای

به نظر سازمان پزشکان آکادمی آمریکا (AAP)، توصیه می‌شود که تمام کودکان در سنین 18 و 24 ماهگی آزمون اوتیسم را انجام دهند.

اسکرینینگ می‌تواند کمک کند تا اوتیسم را در کودکان زودتر شناسایی کند. آنها ممکن است از تشخیص زودرس و پشتیبانی بهره‌مند شوند.

Modified Checklist for Autism in Toddlers (M-CHAT) ابزار اسکرینینگ رایجی است که بسیاری از مطب‌های کودکان از آن استفاده می‌کنند. والدین سوال‌نامه 23 سوالی را پر می‌کنند. پزشکان می‌توانند از پاسخ‌ها برای کمک به تشخیص کودکانی که احتمال ابتلا به اوتیسم دارند، استفاده کنند.

مهم است به یاد داشت که اسکرینینگ تشخیص نیست. کودکانی که مثبت به اوتیسم اسکرین می‌شوند، به ضرورت دارای اختلال طیف اوتیسم نیستند. همچنین، اسکرینینگ‌ها همیشه همه کودکانی که اوتیسم هستند را تشخیص نمی‌دهند.

اسکرینینگ‌ها و تست‌های دیگر

پزشک کودک شما ممکن است ترکیبی از تست‌ها برای تشخیص اوتیسم به شما پیشنهاد کند، که شامل موارد زیر می‌شود:

تست ژنتیکی برای بیماری‌های ژنتیکی ، ارزیابی رفتاری ، تست‌های بصری و شنیداری برای رد کردن هر گونه مشکلاتی در دید و شنوایی که با اوتیسم مرتبط نیستند ، اسکرینینگ کاردرمانی و گفتاردرمانی ، پرسشنامه‌های توسعه‌ای، مانند زمان تشخیص اوتیسم، نسخه دوم (ADOS-2)

چه کسانی می توانند اوتیسم را تشخیص دهند؟

تیمی از متخصصان به طور معمول تشخیص را انجام می‌دهند. این تیم ممکن است شامل:

روانشناسان کودکان ، متخصصان گفتار درمانی ، متخصصان کاردرمانی ، متخصصان اعصاب و روان ، متخصصان مغز و اعصاب

چه پشتیبانی‌هایی برای افراد اوتیسم در دسترس است؟

برای افراد اوتیسم درمان‌ خاصی وجود ندارد . به جای این، برخی از افراد اوتیسم از تراپی‌های پشتیبانی‌کننده و سایر ملاحظات می‌توانند بهره‌برند تا احساس بهتری داشته باشند یا برخی از علائم خاص را کاهش دهند.

بسیاری از رویکردها شامل تراپی‌ میشود

گفتاردرمانی ، کاردرمانی ، رفتاردرمانی و بازی درمانی ، روانشناسی کودک ،درمان های شناختی و ماساژ، لباس‌ها و پتوهای وزنی و تکنیک‌های مدیتیشن ممکن است به برخی از افراد اوتیسم کمک کنند تا برخی از علائم را مدیریت کنند. با این حال، نتایج متفاوتی خواهد داشت. برخی از افراد ممکن است به رویکردهای خاصی به خوبی پاسخ دهند، در حالی که دیگران نه.

درمان های جایگزین

تحقیقات در مورد درمان های جایگزین مختلط است و برخی از درمان ها ممکن است خطرناک باشند. این درمان های جایگزین شامل مواردی مانند:

ویتامین‌های با دوز بالا

درمان کلیه، که شامل شستشوی فلزات از بدن است

درمان اکسیژن هایپرباریک

ملاتونین برای حل مشکلات خواب

قبل از سرمایه‌گذاری در هر درمان جایگزینی، والدین و مراقبین باید تحقیقات و هزینه‌های مالی را در مقابل هر گونه فواید ممکن وزن کنند.

آیا تغذیه می‌تواند تأثیری بر اتیسم داشته باشد؟

تغذیه خاصی برای افراد اوتیسم وجود ندارد. با این حال، برخ از محققان اوتیسم تغییرات تغذیه‌ای را به عنوان یک راه برای کم کردن مشکلات رفتاری و افزایش کیفیت عمومی زندگی مطرح کرده‌اند.

یکی از اصول رژیم غذایی اوتیسم، اجتناب از افزودنی‌های مصنوعی مانند:

نگهدارنده‌ها،رنگ‌ها،شیرین‌کننده‌ها،مواد فرآوری شده

یک رژیم غذایی اوتیسم ممکن است به جای آن بر روی مواد غذایی تمیز متمرکز شود، مانند:

میوه و سبزیجات تازه ،مرغ و ماهی غیر هورمونی،چربی‌های اشباع‌شده،آب زیاد

بعضی از محققان اوتیسم همچنین رژیم غذایی بدون گلوتن را تأیید می‌کنند. پروتئین گلوتن در:

گندم ، جو ، و غلات دیگر

یکسری از این محققان باور دارند که گلوتن در برخی از افراد اوتیسم التهاب و واکنش‌های بدنی مضری ایجاد می‌کند. با این حال، تحقیقات علمی در مورد ارتباط بین اوتیسم، گلوتن و پروتئین دیگری به نام کازئین مبهم است.

بعضی از مطالعات و شواهد شخصی، نشان داده‌اند که رژیم غذایی ممکن است بهبود علائم اختلال نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD) که یک شرایط ممکن است مشابه اوتیسم باشد، داشته باشد.

اوتیسم چگونه بر روی کودکان تأثیر می‌گذارد؟

کودکان اتیسم ممکن است به مراحل توسعه‌ای مشابه همسالانشان نرسند یا نشان دهند که مهارت‌های اجتماعی یا زبانی قبلی‌شان را از دست داده‌اند.به عنوان مثال، یک کودک 2 ساله بدون اوتیسم ممکن است علاقه‌ای به بازی‌های ساده تخیلی داشته باشد. یک کودک 4 ساله بدون اوتیسم ممکن است از اشتراک در فعالیت‌ها با دیگر کودکان لذت ببرد. اما یک کودک اوتیسم ممکن است مشکلاتی در تعامل با دیگران داشته باشد یا از آن خوشحال نباشد.

کودکان اتیسم ممکن است همچنین رفتارهای تکراری داشته باشند ، مشکلات خواب داشته باشند یا به طور وسوسه‌آوری مواد غیرغذایی بخورند. آنها ممکن است دشواری در رشد بدون محیط یا روال ثابت داشته باشند.

اوتیسم و ورزش

کودکان طیف اتیسم ممکن است بیابند که برخی از تمرینات ورزشی و حرکتی ، مشکلاتی را از بین می‌برند و به تعمیر کلی آنها و ترویج به زندگی کلی‌شان کمک می‌کند.هر نوع ورزشی که کودک شما از آن لذت می‌برد، می‌تواند مفید باشد. پیاده‌روی و بازی در زمین بازی هر دو انتخاب ایده‌آلی هستند.شنا و دیگر فعالیت‌های در آب می‌تواند هم به عنوان ورزش و هم به عنوان یک فعالیت حسی خدمت کند. فعالیت‌های حسی می‌تواند به افراد اوتیسم کمک کند که مشکل در پردازش سیگنال‌ها از حس‌هایشان دارند.

گاهی اوقات ورزش‌های تماسی برای کودکان اتیسم دشوار می‌توانند باشند. به جای آن می‌توانید انواع دیگری از ورزش‌های چالش‌برانگیز وهیجانی را جایگزین کنید.

"اختلال

ASD چگونه بر روی دختران تأثیر می‌گذارد؟

به دلیل نرخ بالاتر آن در پسران، اوتیسم اغلب به عنوان “بیماری پسرانه” دسته‌بندی می‌شود.

بر اساس مطالعه‌ای از 11 منطقه در سراسر ایالات متحده در سال 2020، اوتیسم در پسران 8 ساله به افتتاحی 4.3 برابر در مقایسه با دختران 8 ساله بیشتر است. این تحقیق بر اساس داده‌های سال 2016 انجام شده است.

یک بررسی در سال 2017 به این نتیجه رسید که نسبت پسر به دختر در جوانان ASD به واقعیت به نسبت 3 به 1 نزدیک‌تر است.

به هر حال، این به این معنا نیست که اوتیسم در دختران وجود ندارد. احتمالاً ASD در دختران و زنان به شکل‌ خفیفی ظاهر می‌شود.

با توجه به دهه‌های اخیر، ASD در حال حاضر در سنین زودتر و بیشتر تست می‌شود. این باعث افزایش نرخ‌های گزارش شده در هر دو جنس می‌شود.

درصورت مشاهده علائم در کودک خود حتما به کلینیک های تخصصی مراجع کنید،یکی از برترین کلینیک های تشخیصی اوتیسم در تهران کلینیک گفتاردرمانی و کاردرمانی مهرا در تهران میباشد:

کلینیک تخصصی توانبخشی مهرا

اوتیسم در بزرگسالان چگونه تأثیر می‌گذارد؟

خانواده‌هایی که عزیزان طیف اوتیسم دارند ممکن است نگران این باشند که زندگی ASD برای یک اوتیسم بزرگسال چگونه است.

بعضی از افراد بزرگ‌تر اتیسم ممکن است به تنهایی یا در محیط کاری به صورت مستقل زندگی کنند. دیگران ممکن است به ادامه کمک یا پشتیبانی مداوم در طول عمر خود نیاز داشته باشند. هر فرد اوتیسم متفاوت است.

گاهی ASD به افراد نهایتاً در دوران بزرگسالی زندگی به صورت دیگر تشخیص داده می‌شود. این به دلیل نبود آگاهی پزشکان در دوره‌های گذشته است.

با این حال، هیچ وقت برای دریافت تشخیص دیر نیست. اگر مشکوک به اوتیسم در بزرگسالان خود هستید سریعا جهت تشخیص به مراکز تخصصی مراجعه کنید.

چرا آگاهی از اوتیسم مهم است؟

2 آوریل روز جهانی آگاهی از اوتیسم است. آوریل همچنین در ایالات متحده به عنوان ماه آگاهی شناخته شده است. با این حال، بسیاری از دفاع‌کنندگان از جامعه به درستی خواسته‌اند آگاهی در مورد ASD را به صورت سالانه و نه تنها در طی 30 روز انتخاب شده افزایش دهند.

موسسه جامعه‌پژوهی ایالات متحده و دیگر دفاع‌کنندگان پیشنهاد داده‌اند که آوریل به عنوان ماه پذیرش اوتیسم معرفی شود.

پذیرش اوتیسم به همدلی و درک این موضوع است که ASD متفاوت است نیاز دارد.بعضی رویکردها و روش‌ها برای برخی از افراد ممکن است کار کنند، اما برای دیگران نه. والدین و مراقبین همچنین ممکن است نظرات مختلفی در مورد بهترین راه برای حمایت از یک کودک  ASD داشته باشند.فهم اوتیسم و افراد اوتیسم با آگاهی شروع می‌شود، اما به پایان نمی‌رسد.

تفاوت بین اوتیسم و ADHD چیست؟

اوتیسم و ADHD گاهی با یکدیگر اشتباه می‌شوند.کودکانی که تشخیص ADHD دارند به طور مداوم مشکلاتی در حرکت کردن، تمرکز داشتن و حفظ تماس چشمی با دیگران دارند. این علائم همچنین در برخی افراد اوتیسم دیده می‌شود.

با وجود برخی تشابه‌ها، ADHD به عنوان یک اختلال طیفی در نظر گرفته نمی‌شود. یک تفاوت اصلی بین دو تا این است که افراد دارای ADHD به طور عمومی تمایلی به کاهش مهارت‌های اجتماعی و ارتباطی ندارند.همچنین رفتارهای کلیشه ای تکراری و محدود از ویژگی های اختلال طیف اوتیسم است.

اگر فکر می‌کنید که کودک شما ممکن است فعالیت‌های زیادی داشته باشد، با پزشک آنها در مورد تست ADHD صحبت کنید. دریافت تشخیص دقیق بسیار مهم است تا اطمینان حاصل شود که کودک شما حمایت مناسبی دریافت می‌کند.همچنین ممکن است یک فرد همزمان ASD و ADHD داشته باشد.


↓به کانال تلگرام و پیج اینستاگرام مهرا کلینیک بپیوندید↓

اینستاگرامتلگرام

مهرا کلینیک

مطالب مشابه

5 1 رای
رأی دهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها
دکمه بازگشت به بالا